Sararmış Çocukluk Fotoğrafları

Yaşı otuzu geçenler bilir arada sırada ansızın bir yerde karşılarına çıkan bir çocukluk ya da okul yıllarına ait bir fotoğraf ele verir insanın ruh halini, ''ne günlerdi be'' diye iç çekişlerinden, '' bunu ne zaman çekinmişim yav'' sızlanmalarına karşı bir hafıza tazeleme işlemidir, eski fotoğraflarla konuşmak ya da oturup bir albümün başına geçmişe uzanmak.
Ne kadar da fasılasız geçmiştir zaman, ne kadar da acımasız, siz bir evim bir arabam olsun derken kapitalist dünyanın zinciri boğazınızda orta yaş sınırına gelmişsinizdir. Bir fotoğrafta eski dostlarınızla konuşursunuz, kiminin üzerine bir kalem çekip kimini yırtıp atmışsınızdır o küçük karelerde bile hatırlamak istemedikleriniz vardır. Tabi zamanla fotoğraflar sarardıkça da ayandan uzaklaşmışsınızdır.

Az kaldı bu ayın sonunda 34 yaşıma giriyorum. Bu cuma işten çıkınca ablama gitmiştim. Kapıdan girdiğimde vestiyerin kenarına küçük bir fotoğraf asmış, salonda oturan iki kocaman sıpanın yeğenlerimin bebeklik fotoğrafları ikisininden boyu beni aşmış zaman sanki onları büyütürken bizi küçültmüş, oysaki bir sonraki gördüğüm fotoğraf da yeğenlerimden birisi kucağımda bir karış bile değiller. Kendimi gördüm o fotoğraf karesinde daha 16 yaşındayım gencecik, incecik uzun boylu simsiyah saçlar daha alın tüylerim bile dökülmemiş, üzerimde eski çizgili bir hırka ve tek renk polo bir tişört uzanmış çayırlara yeğenimle güreşiyorum...


Şimdi kocaman bir adam oldum o fotoğraftaki çocuk kadar bir kızım var. Alnımdaki saçlar döküldü alnım ak ve açık, saçlarım beyazladı yaş yolun yarısına dayandı. Şükürler olsun hayatımdan memnumum, sağlığım sıhatim yerinde, çorbamız kaynıyor ocağımız tütüyor. Velhasıl benim hiç çocukluk fotoğrafım yok, ilkokul üçüncü sınıftan ötesine ait bir fotoğrafım yok. Şimdi bir bebeklik ya da küçük salya sümük gezdiğim yıllara ait bir fotoğrafım olması için çok şeyi gözden çıkarırdım. Hep söylenenlerden hayal ettim nasıl bir bebekliğimin ve çocukluğumun olduğunu bir de hayal meyal hatırladığım anılarımdan çiziyorum kendimi ve öyle çok merak ediyorum bebekliğimden bir kareyi.
Geçenlerde haber saldım, eşe dosta, hısma akrabaya, bakın arşivlerinize bir tane fotoğrafımı bulursanız dileyin benden ne dilerseniz ama nafile kimseden ses çıkmıyor. İlerde bir gün öyle fotoğrafıma denk gelirsem söz bu yazıya ekleyeceğim. Sırf bu yüzden iş hayatına atlar atlamaz aldığım ikinci maaşla bir fotoğraf makinesi sahibi oldum. 2005 ten bugüne kocaman bir arşivim var.


Benden sizlere tavsiye arkadaşlar bol bol fotoğraflar çekinip arşiv oluşturun. İlerde birgün o sararmış fotoğraflara bakıp iç çekerken her iki fotoğraf arasında geçen zamanın size ne verip, sizden neler aldığını çok daha iyi görebiliyorsunuz.Beraber çekindiğiniz fotoğraflardaki arkdaşlarınızın yüzüne yine utanmadan bakabiliyorsanız ve o davayı yine ilk gün ki tazelikle koruyabiliyorsanız ne mutlu size. Yıllar sonra bir gün ansızın bu fotoğraflardan biri ile karşılaştığınızda ; '' Evet ben yine aynı benim hiç bir zaman değişmedim'' diyebiliyorsanız daha çok yolunuz var demektir.
Fotoğraflarınız sararsa da aynadan uzakaşmamanız dileğimle esen kalın.

Yorumlar

Tüm Hakları Saklıdır. © Yazokusun